Jouw data: privacy melding

Voor de werking van deze website worden cookies ingezet. Niet om met Google of Facebook te delen, maar om een bepaalde functie mogelijk te maken. Je kunt namelijk punten winnen, transitors genaamd. Met transitors kun jij de wereld groener maken, letterlijk. Door over de website te surfen of een van onze spelletjes te spelen verdien je deze punten en dat wordt bijgehouden met cookies. Als je besluit niets met je punten te doen, dan gooien wij die cookies weer weg.

Verder
Ja, je mag die cookies gebruiken

Challenges

De 7 meest voorkomende belemmeringen voor duurzaamheid in organisaties


Om goede games te maken besteedt One Future Play veel tijd aan het leren kennen van een organisatie en haar mensen. ‘Hoe gaat het hier?’ vragen wij dan. ‘Waar loop je tegenaan?’ De volgende zeven belemmeringen komen wij het meest tegen:

 

1. “Privé ben ik serieuzer bezig met duurzaamheid” 
Wanneer wij mensen vragen of ze iets willen vertellen over hun relatie tot duurzaamheid, dan is de eerste reactie vaak: “Ik weet niks van duurzaamheid, dan moet je bij [naam collega] zijn”. Dit is opvallend, want met name op persoonlijk vlak is er wel degelijk kennis van en betrokkenheid bij duurzaamheid. Het is dus vooral een gevoelskwestie. 

Eén van onze klanten merkte op dat er een gebrek aan duurzame ambitie was bij de medewerkers. Toen we een van de medewerkers spraken, bleek dat zij thuis allerlei duurzame installaties had aangelegd. Dat was een mooie ontdekking! 
 

2. Over de schutting gooien
Vaak merken we dat mensen weinig verantwoordelijkheid voelen rondom duurzame ontwikkeling. “Duurzaamheid speelt geen rol in mijn werk,” zeggen ze dan. Het behoort niet tot hun takenpakket, is niet hun verantwoordelijkheid, et cetera. Een gevolg van de bekende eilandcultuur die vaak heerst. Mensen hebben afgebakende taken en geven het door. 
 

3. “Ik weet niet of het plan wel goed wordt uitgevoerd” 
Een eilandcultuur kan erg vervelend zijn voor degenen die duurzaamheid wel belangrijk vinden. Ze hebben geen idee of hun voorstel wordt waargemaakt. Interdisciplinair samenwerken blijkt vaak lastig te gaan. Toch vraagt juist een vraagstuk als duurzaamheid om transparantie en wederzijds vertrouwen. 
 

4. “Er is geen tijd om uit te zoeken hoe projecten duurzamer kunnen”
In de meeste bedrijven staan veiligheid, kostenreductie en een korte doorlooptijd bovenaan. Duurzaamheid belandt ergens onderaan de lijst. Zich inzetten voor duurzaamheid voelt dan alsof het ten koste gaat van waar op wordt afgerekend. 
 

5. “Duurzaamheid is een containerbegrip”
Er is veel onduidelijkheid over duurzame ontwikkeling en de circulaire economie. De één zoekt een facilitaire oplossing, de ander voert grondig onderzoek uit naar een circulaire brug. Weer een ander denkt vooral aan afvalscheiding. Richtlijnen ontbreken terwijl medewerkers juist vragen om handelingsperspectief: wat betekent duurzaamheid voor mij en mijn werk?
 

6. “Zijn we wel echt zo duurzaam bezig?”
Af en toe spreken we kritische mensen met veel kennis of bewustzijn. Zij zijn sceptisch over de behaalde resultaten en doelstellingen. “Wanneer is iets circulair?” “Volgens mij kunnen we beter dan dit.” De stapels wegwerpbekers op de bureaus spreken boekdelen. 
 

7. “Duurzaamheid is hobbyisme”
Duurzaamheid wordt zelden structureel aangepakt binnen organisaties. Collega’s initiëren zelf oplossingen, maar veel initiatieven stranden bij gebrek aan motivatie. Bij gepercipieerd gebrek aan invloed kijkt men al snel naar leiderschapsposities: “Zij moeten de richting aangeven.” Zonder duurzaam leiderschap wordt de urgentie niet gevoeld.
 

Komt het bovenstaande je bekend voor? Dit zijn precies de inzichten die je terugvindt in onze games. Want door ermee te spelen, bevorderen we samenwerking en bieden we handelingsperspectief. Zo veranderen we ‘duurzaamheid’ in ‘duurzame ontwikkeling’: een leerproces waarmee we de transitie uiteindelijk versnellen.